Ciekawe jest również to, że rezerwując ten wyjazd, kompletnie nie skojarzyłam dat. Dopiero później okazało się, że lecimy do Nowego Jorku podczas finałowego tygodnia Mistrzostw Świata w piłce nożnej rozgrywanych w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Meksyku. Trafiliśmy na półfinały, mecz o trzecie miejsce, a finał odbywał się dokładnie w dniu naszego wylotu. Miasto dosłownie żyło piłką. Kibice z Argentyny, Hiszpanii, Anglii i wielu innych krajów byli wszędzie. Tego nie dało się zaplanować. To był po prostu prezent od losu.

Przez sześć dni praktycznie się nie zatrzymywaliśmy. Codziennie robiliśmy kilkanaście kilometrów, jeździliśmy metrem, zwiedzaliśmy Manhattan i Brooklyn, a ja niemal każdego ranka biegałam po Central Parku. Jednego dnia pobiegłam nawet nad Hudson. Wieczorem zgodnie twierdziliśmy, że jutro  trochę zwolnimy. Następnego dnia oczywiście znowu wychodziliśmy rano i wracaliśmy późnym wieczorem.

Ale chyba największą frajdę miałam nie z samego miasta, tylko z patrzenia na syna. Czuł się tam jak ryba w wodzie. Swobodnie rozmawiał po angielsku, zagadywał ludzi, zamawiał jedzenie, pytał o drogę, żartował. Kilka razy zaczepiali go amerykańscy nastolatkowie. Mówili, że fajnie wygląda, pytali skąd jest. A on odpowiadał z takim luzem, jakby wychował się przecznicę dalej. Słuchałam tej jego angielszczyzny z domieszką ulicznych zwrotów podłapanych z YouTube’a i tylko się uśmiechałam. Pomyślałam wtedy, że dla jego pokolenia świat naprawdę nie ma już granic. Dla niego rozmowa z kimś z drugiego końca świata jest czymś tak samo naturalnym, jak dla mnie pogawędka z sąsiadką przez płot.