Od lat próbuję wielu sportów: rower, bieżnia, bieganie, indoor cycling, pilates, też ten na reformerach, aerobik, joga, Chodakowska, Lewandowska, sporty przy Play Station, aplikacje taneczne itp. Wszystko po to, by w towarzystwie diety pozbyć się niedoskonałości ciała. I jakoś tak jest, że mimo nawet dobrych wyników zawsze coś mi nie pasuje. Boczki, pelikany, masywne uda, fałda na brzuchu. Raz jedno raz drugie. Dlatego zwracam uwagę na porady i sposoby, które w magiczny sposób konkretne strefy ciała mają doprowadzić do ideału.

Jestem ogromną fanką podcastów. Słucham różnych. Uwielbiam te kryminalne, ale także te, nazwijmy je – obyczajowe – z udziałem bardziej lub mniej znanych „gwiazd”. Słucham podcastów Małgorzaty Ohme, Magdy Mołek, Kasi Nosowskiej, Doroty Wellman, Żurnalisty i jeszcze kilku innych. W zasadzie w każdym z nich, prędzej czy później, pojawia się ten sam temat: dzieciństwo, relacje z rodzicami, traumy, terapia. Słucham tego wszystkiego i mam wrażenie, że momentami słucham trochę siebie. Nie zawsze w takiej skali, nie tak drastycznie, ale te schematy są znajome. Co ciekawe, kiedy próbuję sobie przypomnieć jakiegoś gościa tych podcastów, który miał po prostu normalne, dobre dzieciństwo, to jakoś nikt nie przychodzi mi do głowy. Pewnie są, tylko jakoś ciszej o nich.

Pracując w korporacji od wielu, wielu lat wciąż do czynienia mam z  powtarzającymi się sytuacjami, które wymagają ode mnie odpowiedniego zachowania się. Paleta kategorii rzeczonych sytuacji jest mega szeroka. Obejmuje m.in. kwestie matrymonialne; gastryczne – takie związane z wyborem dania na lunch – turbo istotne w biurowym życiu; oceny pracowniczej;  gradu – czy słuszny;  samochodu służbowego – czy ma hak w pakiecie; oraz najczęściej tak zwanej spychologii.  Można by je odtwarzać jak serial, zmieniają się tylko bohaterowie.

Dziś miała miejsca jedna z nich – tysięczna w moim korpo życiu.  Postanowiłam, że ją opiszę.

A było to tak:

Przychodzi do mnie koleżanka, z innego działu, z innego zespołu, w ogóle nie „moja sprawa”, i mówi, że musi coś zrobić, ale nie umie, nie zna się, nie wie. Słyszała, że marketing robi różne rzeczy. To akurat może to też. Czyli klasyk. Ja patrzę i mam w głowie jedną myśl: przecież to nie jest moje zadanie, nie mój obszar. Cicho za uchem od razu gada mi perfekcyjna Doris ” To naprawdę nie jest nic skomplikowanego, to da się łatwo zrobić.”. Wbrew tym wewnętrznym  podpowiedziom mówię koleżance normalnie, spokojnie, że to nie jest po mojej stronie. Bez nerwów, bez złośliwości, po prostu fakt.

Ona wychodzi trochę zbita, trochę niepewna, a ja przez chwilę mam takie poczucie, że no proszę, dorosła kobieta, postawiła granicę, świat się nie zawalił. I to jest ten moment, który trwa bardzo krótko, bo zaraz potem zaczyna się druga część spektaklu, czyli analizowanie. Czy nie byłam za ostra, czy ona się nie zestresowała, czy może mogłam jej to pokazać szybciej niż ona się będzie tego uczyć, czy ja naprawdę muszę być taka zasadnicza. I siedzę z tym i czuję, że zaczyna mnie to uwierać.

I kończy się jak zwykle. Idę do niej, nie przepraszam, ale zaczynam „rozwiązywać sytuację”. Mówię, że można to zrobić tak, tu można zapytać tego, tamten ma dostęp, ktoś inny może pomóc, a jak coś, to ja mogę zerknąć. W efekcie robię dokładnie to, czego chwilę wcześniej nie chciałam robić, tylko w bardziej eleganckiej wersji. Problem zostaje rozwiązany, ona jest spokojniejsza, system działa, wszyscy zadowoleni. Tylko ja jestem zła na siebie.

I właśnie w takich momentach dochodzę do wniosku, że ja w ogóle nie mam problemu z asertywnością. Ja jestem bardzo asertywna, tylko w totalnie odwrotną stronę niż powinnam. Bo wobec siebie jestem bezwzględna. Jak ja czegoś chcę, to od razu wjeżdża lista: nie kupuj, nie wydawaj, nie kombinuj, dasz radę bez tego, ogarnij się, nie przesadzaj. Ja sobie potrafię odmówić wszystkiego, czasu, odpoczynku, luzu, nawet głupiego „odpuszczę dziś”. Natomiast kiedy ktoś mnie o coś prosi, to włącza mi się tryb „jasne, ogarniemy”. I to niezależnie od tego, czy to moje, czy nie moje, czy mam czas, czy nie mam, czy to ma sens, czy nie bardzo.

Najlepsze jest to, że ja to wszystko wiem. Wiem, że powinnam odmawiać, wiem, że nie powinnam brać na siebie cudzych rzeczy, wiem, że ktoś powinien się nauczyć sam. I nawet potrafię powiedzieć „nie”. Tylko że to „nie” bardzo często ma drugą część, która pojawia się chwilę później i brzmi mniej więcej: „ale zobacz, można to zrobić tak…”. I nagle z osoby, która postawiła granicę, robię się osobą, która organizuje całe rozwiązanie.

Czasem łapię się na tym, że zaczynam analizować swoje własne zachowania. Tak po prostu, w środku dnia. Co robię, czego nie robię i… właściwie, dlaczego tak jest. Dziś z zupełnie błahego powodu zaczęłam zastanawiać się nad tym, czego się boję na co dzień, co budzi mój  niepokój i, w jakich sytuacjach czuje dyskomfort . I nie chodziło o rzeczy oczywiste, jak bezpieczeństwo najbliższych, strata pracy, bieda, wojna, choroba czy śmierć. To lęki podstawowe, o których z kolei staram się dla zdrowia psychiki nie myśleć w ogóle. Dziś  myśli o takich codziennych, małych strachach naszły mnie w drodze do biura. Najpierw przyłapałam się na jednym mini lęku i on następnie  przywiódł mi na myśl kolejne. Zebrałam je, nazwałam i przeanalizowałam. Wyszła lista absurdów i dziwactw. Raczej mnie śmieszą niż martwią, choć nie wiem, czy nie powinny ;-).

Jak chyba już wspominałam, nie należę do ludzi, którzy zakochują się w jednym sporcie na zawsze. Ja szukam tego jedynego, dzięki któremu z ekscytacją spalę możliwie najwięcej kalorii

Próbuję, sprawdzam, zachwycam się przez chwilę, a potem… zaczynam się nudzić. Zatem znowu szukam dalej. Był spinning, pilates, step, rower „normalny”, bieżnia, schodki, ćwiczenia z Lewandowską, Chodakowską. Lata temu za dziecka z Cindy Crowford nawet

I nadal to nie to. Ale jestem blisko. (To mówię sobie od wielu lat).

Mam w szafie takie jedne spodnie. Nie ulubione i nie najmodniejsze, ale „kontrolne”. Mój osobisty wyznacznik tego, czy jest ok, czy jednak trzeba się wziąć za siebie i przycisnąć z dietą i treningami. I dziś rano zrobiłam test. Jako, że wiosna i lato blisko, trzeba było to zrobić. Założyłam je i okazało się, że jest ok.   Jestem przekonana, że to, że po zimie nie muszę jak co roku doprowadzać się do porządku, to zasługa stosowania się do dziesięciu hacków z światowego bestsellera – Glukozowej rewolucji.  Staram się stosować do nich już od kilku miesięcy. Ponieważ daje to efekty, nie zamierzam zaprzestać. Jeśli miałabym polecić je osobom, które chcą czuć się świetnie i równie świetnie wyglądać, to robię to bez wahania. Dla przypomnienia wypisałam je poniżej.